فقدان هماهنگی در نظم و نظام دادن به حرفه خبرنگاری و خبرنگاران در استان گلستان سال ها است که به قوت خود باقی است و به رغم وجود مشکلات متعدد همچنان برخی اصرار بر آن دارند که اجرای این برنامه ها را خوب و یا بسیار عالی جلوه دهند.

از دعوت نشست خبری و پذیرایی در گرمای بالای 35 درجه گرفته تا برخی برخوردهای نامناسب به انتقاد خبرنگاران همه و همه ناشی از آن است که ابتدا یک همگنی واحد در بین خبرنگاران وجود ندارد که تابه امروز همچنان بر طبل تکرار همان رفتارها کوبیده شده است. 

به عقیده کارشناسان این حوزه ، بسیاری از رسانه های استان خبرنگاران حرفه‌ای ندارند، ساختار آنان نیز حرفه‌ای نیست؛ آنها وابستگی شدید مالی دارند، تولید خبر نمی‌کنند و مطالبشان شبه‌خبر است و کار تولیدی نیست؛ این رسانه‌های غیرموثر در جاهای خبرخیز دنیا و کشور نماینده ندارند و به‌طور کلی تأثیر آن‌چنانی در جریان اصلی جامعه به‌جز برای طیف خاصی نداشته و فراگیر نیستند.

قطعا اگر رسانه های استان از همان سال های نخست استان شدن گلستان اقدام به تربیت نیروهای حرفه ای در حوزه های مختلف خبری میکردند امروز با مشکلاتی اینچنینی روبرو نبودند . 

وابستگی شدید آنها به بخش آگهی های دولتی و درج اخبار روابط عمومی ها به نوعی آنها را خبر بنویس دستگاه های اجرائی کرده است و این مساله به آن دلیل است که از همان ابتدای راه مدیران مسئول در اندیشه سرمایه گذاری برای ارائه کار باکیفیت و راه اندازی امور بازرگانی نیستند. 

استان گلستان دارای بیش از 170 رسانه کاغذی و آنلاین است که برخی ازآنها البته نمایندگی هستند که هنوز نتواسته در جهت تربیت و تقویت خبرنگاران به صورت تخصصی و حرفه ای گامی بلند بردارد.

این در حالی است که رسانه‌های موفق می‌توانند در نزد مخاطب خود را تثبیت کنند، این اثبات از طریق تولیدات اصیل و ناب خبری اتفاق می‌افتد، این‌ها جستجوگر و پردازشگر هستند و پس از جمع‌آوری مطالب آن‌ها را پردازش می‌کنند و بعد از انتشار بر بخش زیادی از جامعه اثر می‌گذارند. کارشان را بلد هستند و می‌توانند مشترکان خاص خود را داشته باشند. رسانه‌های موفق وابستگی کمی به دولت دارند و چشمشان برای ارتزاق به دنبال بودجه‌های دولتی نیست.

از سوی دیگر با روی کار آمدن فضاهای مجازی متعدد و پخش اخبار ، بسیاری بر این باروند که دیگر نیازی به داشتن خبرنگار حرفه ای نیست و به راحتی میتوان اخبار را تنظیم شده از فضای مجازی کپی و منتشر کرد. 

اینگونه نگاه ها و رفتارهای چند گانه در رسانه های استان گلستان همواره موجب اختلاف نظر های بسیار زیادی هم شده است .

از سوی دیگر عدم همراهی خبرنگاران با یکدیگر در فرایندی واحد برای یادیگری و گدراندن دوره های خبرنگاری تخصصی و یادگیر این حرفه و کسب درآمد از تخصصی حرفه ای موجب شده تا آنها از خبرنگار را داشته باشند و نمی توانند مدیران را در جهت احترام به حق و حقوق خود قانع کنند چرا که سوآوری خبری به عنوان یک نیروی تخصصی برای آن رسانه ندارند . 

خلاصه موضوع اینکه حرفه خبرنگاری بعد از 10 -20 سال هنوز در استان جایگاهی ندارد .

درد یک خبرنگار واقعی هیچگاه کارت هدیه و تقدیرنامه نبوده ؛ درد او که با او زاده شده و در کنار او زندگی می کند و آنچه قلبش را جریحه دار می کند، مطالبات مردم و تلاش برای ایفای رسالتش است . خبرنگار همواره درصدد مطالبه حق مردم است. نماینده افکارعمومی؛ ولی در احقاق حق خود ناتوان است و کسی گوش به حرف او نیست .

.

 پس از سال ها فعالیت نشریات محلی و منطقه ای و سراسری و خبرگزاری ها در این استان، هنوز بانک جامع اطلاعاتی کاملی ندارند و متأسفانه در روز خبرنگار تشخیص سره از ناسره امکان ندارد. چراکه اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان که خود را متولی امور رسانه ها و خبرنگاران می داند، طی این سال ها نه تنها نتوانسته خبرنگار و غیرخبرنگار را از هم تفکیک کند، بلکه هنوز موفق نشده حتی برای یک سال مراسم روز خبرنگار را آنچنان که شایسته است، برگزار نماید.